กุมภาพันธ์ 3rd, 2010 by เด็กชายธีรภัทร ปานวงษ์

“คำว่าเพื่อน” 

A friend is a tissue when you can’t stop crying
เพื่อน คือ กระดาษทิชชู…เมื่อยามที่เราร้องไห้ไม่หยุด

A friend is a shoulder when you feel like dying
เพื่อน คือหัวไหล่…ให้เราซับ เมื่อเรารู้สึกย่ำแน่

A friend always listen when you have something to say
เพื่อนรับฟังทุกอย่าง…เวลาเรามีเรื่องจะพูด

A friend is a week when you need a day
เพื่อนคือสับดาห์ เมื่อคุน ต้องการวัน

A friend is a crutch when you have a broken heart
เพื่อน คือไม้ดามหัวใจ…เวลาที่คุนอกหัก

A friend is some glue when everything falls apart
เพื่อน คือ กาว…เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างดูจะแตกสลาย

A friend is a sun when the rain just won’t stop
เพื่อน คือ แสงอาทิตย์…เมื่อฝนไม่หยุดตก

A friend is you mom when you run into a cop
เพื่อนคล้ายกับแม่…หากเราต้องขึ้นโรงพัก

A friend is a phone call when you can’t leave your home
เพื่อนคือ โทรศัพท์เมื่อคุน ไม่สามาดออกจากบ้านได้

A friend is a hand when you feel all alone
เพื่อนคือ มือ…เมื่อเรารุ้สึกเปล่าเปลี่ยว…(ขอจับมือหน่อยนะ)

A friend is a wing if you want to fly
เพื่อน คือ ปีก … หากคุนอยากจะบิน

A friend understand without knowing why
เพื่อน จะเข้าใจเราทุกอย่าง โดยปราศจากคำถามว่าทำไม

A friend is an ear for a secret to tell
เพื่อนคือหู…เพื่อเอาไว้ฟังทุกเรื่อง(โดยเฉพาะเรื่องลับๆ)

A friend is an aspirin when your head hurts like hell
เพื่อนคือ แอสไพริน…เมื่อเราปวดหัว

A friend is a love that can never let go
เพื่อน คือความรักที่คุนไม่ต้องค้นหา

A friend is you and, and I wanted you to know!!
เพื่อนคือคุน…ฉันอยากให้คุนรู้

I hope … a  FRIENDSHIP between you & me is forever more…
ฉันหวังว่า..มิตรภาพระหว่างเราจะเปนแบบนี้ตลอดไป